عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی با مقایسه مؤلفههای عرفانهای نوظهور و عرفان اسلامی تأکید کرد: تساهل اعتقادی، تناسخ، سکولاریسم و لیبرالیسم جنسی از مهمترین نقاط تعارض این جریانها با آموزههای ناب اسلامی است.
دکتر سید مصطفی احمدزاده در پژوهشی تازه، با بهرهگیری از «نظریه سیستمها»، افقهای جدیدی را در درک ارتباطات چندوجهی و فراخطی قرآن کریم ترسیم کرد که اعتبار تفاسیر مدرن را دوچندان میکند.
به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، مدیرگروه و عضو هیأت علمی گروه هنر و تمدن اسلامی پژوهشکده اسلام تمدنی با تأکید بر
به گزارش پایگاه اطلاع رسانی پژوهشکده اسلام تمدنی به نقل از آستاننیوز، دکتر سید مصطفی احمدزاده، دانشیار پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، در نشست مجازی
مدیرگروه و عضو هیأت علمی گروه هنر و تمدن اسلامیِ پژوهشکده اسلام تمدنی با تأکید بر اینکه بحرانهای تمدنی معمولاً از «مسائل کوچکِ نادیدهگرفتهشده» آغاز میشوند، گفت: جامعهای که نشانههای ظریف را نمیبیند و روندهای آینده را پیشبینی نمیکند، فرصت اصلاح را از دست میدهد؛ در مقابل، تفکر انتقادی با «دیدن پسزمینه»، «شکستن سکوت» و «مسئلهکردنِ عیبهای پنهان پیش از فاجعه»، امکان اصلاح بهموقع را فراهم میکند.
عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی در سلسله یادداشتهای خود با تبیین ویژگیهای عرفان در اسلام، تأکید کرد: عرفان اسلامی برخلاف جریانهای نوظهور و شبهعرفانی، دارای مبادی روشن، تعاریف دقیق، غایت مشخص و معیارهای معتبر معرفتی است و هر شهود یا تجربه عرفانی، تنها در صورتی قابل اعتماد است که با شریعت و حقایق وحیانی ناسازگار نباشد.