جوزدانی

به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی به نقل از خبرگزاری شبستان، کارشناس مرکز تخصصی مهدویت با اشاره به این که تا وقتی

روح‌الله شریعتی در فقه سیاسی اسلام، تنظیم روابط و تعاملات فی‌مابین افراد و حاکمیت‌ها بر پایه‌ی قواعدی استوار است که حکم «قانون» را دارند و

منصور میراحمدی[1] مقدمه فقه سیاسی معاصر ایران با انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ وارد مرحله‌ای نو شد که در آن، «مردم» در جایگاه مؤسس نظام سیاسی دینی

در این ساختار، مشروعیت از نصب عام فقیه عادل نشئت می‌گیرد و از محدوده محبوبیت و کاریزمای شخصی خارج می‌شود. در خصوص خود حضرت امام خمینی (ره) نیز شرایط به همین منوال بود؛ فارغ از اینکه مردم دل در گرو حضرت امام خمینی (ره) و رهبر شهید داشتند، این پیوند صرفاً در فضای شخصی معنا پیدا نمی‌کند. مایلم بر این نکته تأکید بورزم که این اقتدار، از فرد فراتر رفته، به نهاد تبدیل شده و تغییر وجهه داده است.

محمود فلاح مقدمه در دنیای امروز، اداره‌ی کلان جامعه‌ی اسلامی بر پایه‌ی آموزه‌های وحیانی، پیش از هر چیز نیازمند بازتعریف جایگاه فقه در هندسه‌ی معرفتی

محمد حسین پورامینی مقدمه در سپهر روابط بین‌الملل معاصر، فتوای حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای مبنی بر حرمت مطلق تولید، انباشت، نگهداری و به‌کارگیری سلاح‌های هسته‌ای و

هادی جلالی اصل مقدمه از نخستین روزهای تولد جمهوری اسلامی، این پرسش بنیادین همواره کانون چالش‌های نظری بوده است. منتقدان، ولایت فقیه را پایانِ دموکراسی

محمد پزشگی؛ در میان نوشته‌ها و سخنرانی‌های شهید امام خامنه‌‌ای، پژوهشگران سه محور عمده از نوآوری یا تمایز را مطرح کرده‌اند: الف- نظریه‌ی کارکردی ولایت