قدرت نظامی پشیمان کننده ایرانیکی از شگفتانگیزترین ابعاد اندیشهی راهبردی رهبر شهید، توانایی ایشان در ترسیم چشماندازهای دوربرد از توانمندیهای دفاعی کشور است. ایشان همواره بر این باور بودهاند که بقا و استقلال جمهوری اسلامی، تنها در گرو داشتن یک «قدرت بازدارنده» است؛ قدرتی که نه تنها مانع از وقوع هرگونه تعرض شود، بلکه در صورت وقوع آن، هزینهی حمله را برای متجاوز به شکلی غیرقابلتحمل و «پشیمانکننده» افزایش دهد. این نگاه، فراتر از یک آرزوی ساده، یک «نقشه راه نظامی» بود که از دهههای نخستین حیات جمهوری اسلامی و در دل دوران پرفشار جنگ تحمیلی، پیریزی شد.نکتهی بسیار حائز اهمیت در این میان، «زمانبندی دقیق» و آیندهنگری بینظیر رهبر شهید است. ایشان حدود چهار دهه پیش، یعنی در دوران حساس شکلگیری نظام و در اوج دفاع مقدس هشت ساله، چشماندازی را ترسیم کردند که امروزه به وضوح در حال تحقق است. در حالی که بسیاری از تحلیلگران جهانی، ایران را تنها یک بازیگر منطقهای میدیدند، رهبر شهید از ظهور قدرتی سخن میگفتند که با تکیه بر تلفیق «توان علمی»، «پیشرفتهای تکنولوژیک» و «ارادهی مردمی»، به یک مرکز ثقل نظامی تبدیل خواهد شد؛ مرکزی که تعرض به آن، برای هر دشمنی، به معنای «خودزنی راهبردی» و ورود به چالشی بیبازگشت خواهد بود.رهبر شهید در بیان این حقیقت راهبردی و ترسیم آیندهی مقتدرانهی ملت، چنین میفرمایند: «بنده میبینم در آینده ملت، آن روزی را که ملت ما به عنوان یک ملت شکست ناپذیر و ملتی که حمله کننده به او، حمله کننده را پشیمان خواهد کرد، ملتی که تعرض به خود را با قدرت جواب خواهد داد.» (بیانات در جمع رزمندگان لشکر ۴۱ ثارالله در دوران دفاع مقدس)این سخن نورانی، در واقع، پیوند میان «ایمان به نصرت الهی» و «مسئولیت علمی و نظامی» است. از دیدگاه رهبر شهید، این قدرت پشیمانکننده، محصول تصادف نیست، بلکه نتیجهی مستقیم تداوم تلاش برای خودکفایی و آمادگی دائمی در عرصههای مختلف دفاعی است. ایشان با این پیشبینی، به ملت و مسئولان، نوعی «اعتمادبهنفس استراتژیک» بخشیدند تا بدانند که ایستادگی در برابر تهدیدها، تنها یک انتخاب دفاعی نیست، بلکه مسیری است که به سوی تبدیل شدن به یک «ملت شکستناپذیر» ختم میشود؛ ملتی که در آن، قدرت پاسخگویی، چنان با صلابت باشد که هرگونه تفکر تجاوزگریانه را از پیش، با مشاهده توان ایرانیان، باطل و خنثی کند.
