به گزارش عموم پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، دکتر سیدمجید ظهیری، عضو هیأت علمی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، در دومین یادداشت تحلیلی نحن المنتقمون با عنوان «از مباشران ترور تا لگام‌گذاران خلیج فارس؛ تحلیلی بر زیارت عاشورا و مراتب ظلم به ولی امر»، با واکاوی مفاهیم کلیدی زیارت عاشورا، این متن را منشوری برای شناخت مراتب مختلف ظلم دانست.
بازخوانیِ میدانِ نبرد در هندسه زیارت عاشورا
زیارت عاشورا، منشوری است که مرزهای «ظلم» را از شمشیر قاتل تا سکوت تماشاگر ترسیم می‌کند. اگر امروز دشمنان قسم‌خورده (آمریکا و رژیم صهیونیستی) دست به جنایت ترور ولی امر مسلمین جهان می‌زنند، زیارت عاشورا به ما می‌گوید که صحنه این جنایت، تنها به دست تروریست‌های مباشر محدود نیست؛ بلکه شبکه‌ای از «زمینه‌سازان» و «تسهیل‌گران» را شامل می‌شود که حتی اگر شمشیر نزدند، اما «لگام را بستند و اسب را زین کردند» تا شمشیر به هدف بنشیند.
۱. واژگان زیارت عاشورا؛ از «قاتل» تا «زمامدار لجستیک»
دکتر ظهیری با تمرکز بر فراز کلیدی «أَسْرَجَتْ وَ أَلْجَمَتْ وَ تَنَقَّبَتْ»، مرزهای مشارکت در جرم را بازتعریف می‌کند. وی می‌گوید: زیارت عاشورا، لعن را نه فقط بر قاتلان، بلکه بر کسانی می‌فرستد که «اسرجت و الجمت و تنقبت» (زین کردند، لگام زدند و آماده جنگ کردند). این واژگان، دقیقاً بر تأمین‌کنندگان زیرساخت نظامی و لجستیکی دلالت دارد.
در ماجرای کربلا، کسانی که اسب لشکر عمر سعد را زین کردند و راه را برای رسیدن سپاه به خیمه‌های امام حسین(ع) هموار ساختند، به همان اندازه در گناه قتل شریکند که شمشیرزنان.
۲. «شایعت و بایعت و تابعت»؛ از بیعتِ نظامی تا هم‌دستیِ رسانه‌ای
دکتر ظهیری به بخش دیگری از شبکه ظلم اشاره می‌کند که در زیارت عاشورا با واژگان «شایعت و بایعت و تابعت» لعن شده‌اند. این حلقه، فراتر از اقدامِ نظامی، به حوزه «مشروعیت‌بخشی» مربوط می‌شود: یعنی با ظالمان هم‌داستان شدند، با آنان بیعت کردند و از آنان پیروی نمودند. در صحنه امروز، این واژگان دقیقاً بر کسانی دلالت دارد که با جریان ترور، هم‌داستانی سیاسی و رسانه‌ای کردند؛ دولت‌هایی که با رژیم صهیونیستی دست دوستی دادند و به عادی‌سازی روابط پرداختند، رسانه‌های معاندی که برای توجیه ترور و مخدوش‌سازی چهره ولی امر، جنگ روانی به راه انداختند، و جریان‌های فکری وابسته‌ای که با سکوت یا تأیید ضمنی، به جنایت مشروعیت بخشیدند. این حلقه، اگرچه شمشیر نزدند، اما با «بیعت» سیاسی و «پیروی» از خط دشمن، زمینه را برای اجرای نقشه فراهم کردند و در زنجیره ظلم، جایگاهی هم‌تراز با مباشران دارند.
۳. «لگام‌گذارانِ خلیج‌فارس»؛ مصداقِ عینیِ معاصر
دکتر ظهیری در بخشِ آسیب‌شناسانه بحث خود، با صراحت به کشورهای حاشیه خلیج‌فارس (مانند امارات، بحرین و کویت) اشاره می‌کند. او معتقد است بر اساس اطلاعات موجود، کشورهایی مانند امارات، بحرین و کویت با واگذاری سرزمین، پایگاه‌های نظامی و آسمان خود به ارتش تروریست آمریکا و اسرائیل، عملاً مصداق عینی «اسرجت و الجمت» در عصر حاضر هستند. آنها با «تأمین خاک و آسمان» برای عملیات ترور و جنگ علیه محور مقاومت، خود را در زنجیره ظلم به ولی امر جای دادند.
این اقدام، «مشارکت مستقیم در جریان ظلم» است. در زیارت عاشورا، چنین کسانی از دایره «لعن» و «برائت» بیرون نیستند، چرا که اگر خاکشان را در اختیار دشمن بگذارند، همان گناه «زمامداران لشکر یزید» را بر عهده دارند.
۴. دکترین «نحن المنتقمون»؛ از برائت همگانی تا انتقام راهبردی
پایان‌بخشِ تحلیلِ دکتر ظهیری، ترسیمِ نقشه راهِ امت اسلامی تحت عنوان «نحن المنتقمون» است که در دو ساحتِ تعریف می‌شود:
ساحتِ عتقادی (لعن و تبری): بر اساس زیارت عاشورا، بر همه این طیف (از مباشران ترور در آمریکا و اسرائیل تا حامیان لجستیکی در کشورهای عربی و همچنین ساکتان و راضیان) لعن و برائت دائمی واجب است. این یک فریضه همگانی و بدون مرز است.
ساحت عملیاتی (انتقام): واژه «نحن المنتقمون» اما یک پاسخ راهبردی عملیاتی است. تمامی یگان های رزمی محور مقاومت باید ضربه خود را متوجه حلقه‌های مرکزی (مباشران در ترور) و تسهیل‌گران منطقه ای کنند.
اگر دشمنان از خاک کشورهای عربی برای ترور استفاده کرده‌اند، محاسبه انتقام، شامل آن پایگاه‌ها و حامیان مستقیم لجستیک نیز خواهد شد؛ چرا که در نگاه اسلامی، هر کس «برای جنگ با امام، اسب زین کند» از قاتل جدا نیست.
نتیجه‌گیری: تمدنی که بر «برائت» بنا شده است
دکتر سیدمجید ظهیری در جمع‌بندی نهایی خود تأکید می‌کند: «زیارت عاشورا، ترسیم‌کننده یک تمدنِ پویاست؛ تمدنی که در آن، قدرتِ مطلق، حق است و هر کس در سلسله‌مراتبِ ظلم (از اتاق فکر در واشنگتن تا پایگاه‌های لجستیکی در خلیج‌فارس) گام بردارد، در زنجیره لعن و انتقام قرار می‌گیرد.» او در پایان می‌افزاید: ما به عنوان «نحن المنتقمون»، این برائت را نه یک شعار، بلکه یک «موضعِ تمدنی» می‌دانیم که تا تحقق کاملِ وعده الهی و فروپاشیِ کاملِ شبکه ظلم، در متنِ عملِ سیاسی و نظامیِ ما جاری و ساری خواهد بود.