حب الحسین، محور وحدت امت در اربعین
حماسه اربعین امروز به پدیده ای تاریخ ساز تبدیل شده است؛ پدیده ای که کمتر نظیری در تاریخ بشریت میتوان برای آن یافت. میلیونها انسان از ملتهای مختلف، از ایران و عراق گرفته تا دیگر سرزمینهای اسلامی و آزادگان جهان، در کربلا به یک قبله عاطفی و اعتقادی روی می آورند. این اجتماع عظیم، نه بر پایه منافع سیاسی، بلکه بر محور تولی به اباعبدالله و یارانش شکل گرفته است. محبت به امام حسین علیه السلام، مردم را از قومیت، زبان و مرز فراتر میبرد و آنان را در یک میثاق مشترک گرد می آورد؛ میثاقی که هر سال در اربعین دوباره دیده میشود و قدرت خود را به نمایش میگذارد.
قرآن کریم، الفت میان قلبها را نشانه دست قدرت الهی در اجتماع مؤمنان میداند: «وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ…» (انفال، ۶۳). حماسه اربعین، عینیترین تجلی این آیه مبارکه در عصر حاضر است. حضور میلیونها انسان از ملل، زبانها و جغرافیاهای گوناگون در مسیر کربلا، فراتر از یک مناسک ظاهری، نشاندهنده یک «وحدت وجودی» است که تنها بر محور ولایت و محبت اباعبدالله علیه السلام شکل گرفته است. این اجتماع، امت شیعی را از حصارهای تنگ ملیگرایی خارج کرده و آنها را در یک میثاق مشترک حسینی گرد میآورد؛ میثاقی که قدرت نفوذ ناپذیر آن، تمام معادلات محاسباتی مستکبران را در هم میریزد.
ضرورت پیوند تبری از ظالم، با تولی اهل بیت
اربعین فقط اجتماع اشک و عشق نیست؛ پیام روشن مقاومت نیز در متن آن نهفته است. اربعینیان با حضور خود اعلام میکنند که در جبهه حق ایستاده اند و از جبهه باطل تبری میجویند. اربعین هم محل تولی است و هم میدان تبری؛ هم تجلی محبت به اولیای خداست و هم اعلام بیزاری از دشمنان آنان.
در مکتب حسینی، محبت به اولیای خدا (تولی) بدون برائت از دشمنان خدا (تبری) کامل نیست. مؤمنان همانگونه که به نور حسین (ع) گرایش دارند، در برابر ظالمان زمان نیز سر سازش ندارند. اربعین، میدان نمایشی برای اعلام موضع سیاسی و ایمانی امت است. در این نگاه، آمریکا و اسرائیل به عنوان یزیدیان زمان، نماد ظلم و اشغالگریاند و اربعینیان با گامهای خود، بیزاری از این جبهه باطل را فریاد میزنند. اربعین، کانون تلاقی «عشق به حق» و «نفرت از باطل» است؛ پیوندی که شیعه را بر سر یک «ولی مشترک» و یک «دشمن مشترک» منسجم کرده و ارادهاش را در برابر هجمههای استکبار مستحکم میسازد.
اربعین؛ سرمایه تمدنساز جبهه حق
راز ماندگاری اربعین در همین ظرفیت تمدنی آن است. حماسه ای که از کربلا آغاز شد، امروز به زبان مشترک امت تبدیل شده و میتواند آینده ای نو برای جهان اسلام بسازد. هر قدم زائر، هر موکب، هر خدمت و هر پرچم، بخشی از یک تمدن در حال تکوین است؛ تمدنی که بر محبت، ایثار، وحدت و ایستادگی در برابر ظلم بنا میشود. حب الحسین، فقط یک شعار احساسی نیست؛ سرمایه ای راهبردی برای امت اسلامی است. تا وقتی این محبت زنده است، کربلا زنده است، اربعین زنده است، و آرمان وحدت و عزت امت نیز زنده خواهد ماند.
خداوند متعال وعده داده است که سنت نهایی تاریخ، نصرت مؤمنان و وراثت مستضعفان است: «وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ» (قصص، ۵). اربعین، ذخیره راهبردی امت برای رسیدن به این وعده الهی است. تا زمانی که این جوشش حسینی در رگهای امت جاری است، جبهه حق نه تنها شکست نمیخورد، بلکه با تکیه بر این سرمایه تمدنساز، گامبهگام به سوی تحقق «عدالت جهانی» و نصرت نهایی پیش میرود.