اخیابان، تجلی بعثت مردمجنگ رمضان که دشمن با آن تصور میکرد «جبهه داخلی» را از هم میپاشد، برعکس عمل کرد و طبق پیش بینی قائد شهید، مردم را به خیابان کشاند و بعثت تازهای را در قلب جامعه رقم زد. در منطق قرآن، هرگاه اراده الهی بر بیداری و حرکت یک ملت قرار گیرد، دلها به سوی یک حقیقت پیوند میخورد و تفرقه جای خود را به وحدت میدهد و مصداق آیه «وَأَلَّفَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ لَوْ أَنْفَقْتَ مَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا مَا أَلَّفْتَ بَيْنَ قُلُوبِهِمْ وَلَكِنَّ اللَّهَ أَلَّفَ بَيْنَهُمْ»(انفال، ۶3) می شود. در جنگ رمضان، ملت ایران با حضور در خیابان نشان داد که تهدید، اراده او را متزلزل نمیکند. خیابانهای ایران به صحنه تجدید عهد با انقلاب، ولایت و مقاومت تبدیل شد و شعارهای «ولایت مداری» و «انتقام»، پیام ایستادگی ملتی را به گوش جهان رساند.حضور مردم در خیابان، همان پشتیبانی ایمانی و اجتماعی از میدان حق است؛ پشتیبان میدان نظامی که با اطمینان از استحکام جبهه داخلی میجنگد و پشتیبان دیپلماسی که از موضع عزت و قدرت سخن میگوید. خیابانهای مملو از پرچم، تصویر و شعار، به دشمن پیام میدهد که خطوط اصلی ملت ایران قابل معامله نیست. هر اجتماع مردمی، بخشی از قدرت ملی و هر صدای متحد، سدی در برابر تهدید، تحریم و زیاده خواهی مستکبران است.تشییع میلیونی، میثاق با ولیاوج این بعثت، در حماسه تشییع میلیونی قائد شهید آشکار شد. جمعیتی که نه با دعوت رسمی و نه با تبلیغات رسانهای، بلکه با عشق و وابستگی به مسیر مقاومت، حضور حداکثری خود را به نمایش گذاشت؛ تشییعی که جهانی شد و معادلات مستکبران را از محاسبات قبلی خارج کرد. در آن روزها، «خیابان» دیگر فقط نام مکان نبود؛ نام یک ملت بود که با شهادت، بیدارتر شد. این تشییع نشان داد شهادت، پایان حضور مجاهدان راه خدا نیست، بلکه آغاز حیاتی گسترده تر در میان مردم است. دو ملت ایران و عراق که سالها در مسیر اربعین در کنار یکدیگر گام برداشته اند، این بار در تشییع نیز یک صدا شدند تا نشان دهند وحدت امت، حقیقتی زنده و ریشه دار است.در همین فضا، ملت عراق نیز با ایران همراه شد. مرزها برای اشک و عزاداری و ادای احترام به سپهسالار مقاومت، معنای سیاسی و انسانی یافت؛ دو قوم که سالها در مسیر اربعین کنار هم راه رفته بودند، اکنون در تشییع نیز یک صدا شدند. این همراهی، پیوند امت را از شعار به تجربه مشترک تبدیل کرد و نشان داد مقاومت منطقهای، ریشه مردمی دارد.تبلور خیابان در مشایه اربعینو این راه، به اربعین رسید و تمام نشد. تداوم حضور مردم ایران و عراق در راهپیمایی اربعین، امتداد همان خط است؛ از خیابانهای تهران و مشهد و اصفهان تا مسیرهای نجف تا کربلا. هر قدم، تکرار پیام وحدت است؛ هر موکب، یادآور اتحاد و همدلی امت شیعی در جبهه مقاومت.شگفتانگیزترین جلوه، تبلور خیابان ایران در مشایه عراق بود. همان شعارهای انقلابی، همان عکسها و تصاویر قائد شهید و مقام معظم رهبری، همان پرچمهای ایران و «انتقام» و نمادهای مقاومت، اینبار در خاک عراق، در دست زائر و عزادار عراقی دیده شد. گویی در این حرکت، مرز جغرافیایی ذوب شده و یک فرهنگ مشترک، بدون واسطه دیده میشود. خیابان تهران در کربلا بازتاب یافت؛ مشایه عراق، آینهای شد برای آنچه ایران در جنگ رمضان در خیابانهای خود نشان داد. یعنی وحدت، عزم و استمرار.در مشایه عراق، خیابان ایران جلوه ای تازه یافت؛ در شعارهای انقلابی، تصاویر قائد شهید و مقام معظم رهبری، پرچم های ایران، نمادهای مقاومت و فریاد «انتقام». گویی مرزها در برابر حقیقتی بزرگتر رنگ باخته اند و مشایه عراق، آینه ای از حضور ملت ایران شده است. این تلاقی خیابان و مشایه، نشانه آن است که وحدت مردم ایران و عراق تنها یک همدلی مقطعی نیست، بلکه حرکتی امت ساز و تاریخی است. و با این وحدت جامعه ایمانی در فراتر از مرزهای جغرافیایی، خدای متعال طبق وعده خود، مومنین را نصرت خواهد کرد: «وَكَانَ حَقًّا عَلَيْنَا نَصْرُ الْمُؤْمِنِينَ»(روم، ۴۷)
