به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی به نقل از تبلیغ نیوز، فرامرز عابدینی، در نخستین همایش ملی مسائل الهیاتی حکمرانی در ایران امروز در سالن همایش‌های غدیر برگزار شد؛ با اشاره به آغاز مسیرهای هفت‌گانه تخصصی در این مدرسه و چشم‌انداز روشن مجاهدت‌های علمی پژوهشگران، به تحلیل و دسته‌بندی جریان‌های موجود در مواجهه با ادبیات حکمرانی پرداخت.
وی با بیان اینکه طیف‌های مختلفی به بضاعت خود به صورت‌بندی این مفهوم پرداخته‌اند، گفت: در مواجهه با ادبیات رایج حکمرانی که فرآورده‌ای وارداتی است، چهار جریان اصلی قابل شناسایی است: نخست، «جریان سلبی و پرهیزی» که این ادبیات را دامگاهی خطرناک دانسته و مطلقاً از آن پرهیز می‌کند؛ دوم، «جریان تسلیم یا پذیرش محض» که با همان ادبیات و پیش‌فرض‌های غربی می‌خواهد بر مسند حکومت اسلامی تکیه بزند؛ سوم، «جریان تهذیبی و اصلاحی» که تلاش می‌کند با افزودن متمم و قیدهایی به ادبیات رایج، ناخالصی‌های آن را برطرف کند؛ و چهارم، رویکردی که تلاش دارد گزاره‌های معرفتی خود را بر دستگاه تحلیلی غرب سوار کند.
عابدینی در تبیین موضع رسمی مدرسه عالی حکمرانی شهید بهشتی در قبال این جریانات اظهار کرد: تلاش ما در مدرسه این بوده است که ضمن برقراری مرز معنایی و تفاوت جوهری با ادبیات رایج، از تجربیات بشری بهره ببریم؛ اما ترازوی اصلی و شاغول ما در دستگاه تحلیلی، خط‌مشی، چارچوب‌ها و اصول طراحی‌شده در منظومه فکری امامین انقلاب است.
بیشتر بخوانید:
رئیس مرکز تولید محتوا مدرسه عالی حکمرانی دفاع ملی با اشاره به نوآوری در تقسیم‌بندی معارف دینی در اندیشه انقلاب اسلامی افزود: برخلاف جوامع علمی و دانشگاهی که عمدتاً تمرکز خود را معطوف به «معارف تبیینی» کرده‌اند، در تفکر امامین انقلاب توجه ویژه‌ای به «معارف اقامه» و چگونگی سازمان‌دهی جامعه توحیدی شده است.
وی با تأکید بر دو اصل مسلم در حوزه حکمرانی مبتنی بر معارف اسلامی عنوان کرد: نکته نخست این است که امر حکمرانی بر اساس معارف دینی، امری است که خداوند در نظام اجتماعی به خود بشر واگذار کرده است تا با تکیه بر اراده مردم و در امتداد حاکمیت الهی نقش‌آفرینی کنند؛ و هنرمندی عالمان دینی و جوامع علمی این است که این رسالت خطیر را به سرمنزل مقصود برسانند.
ریشه ناکامی‌های تاریخی در پیوند «شریعت با عقلانیت اجتماعی» است
عابدینی در بخش پایانی سخنان خود در نشست تخصصی مدرسه عالی حکمرانی شهید بهشتی، با طرح این پرسش کلیدی که چرا با وجود مجاهدت انبیای الهی و عالمان ربانی، تلاش‌های تاریخی برای تحقق حکمرانی دینی گاه با ناکامی مواجه شده است، اظهار کرد: مشکل اصلی این است که نتوانسته‌ایم میان «شریعت» و «عقلانیت اجتماعی» و عالم شهود پیوند عمیقی برقرار کنیم. این ناکامی صرفاً به کارگزاران بازنمی‌گردد، بلکه حکمرانی نیازمند سازوکار، زیرساخت و «نرم‌افزار جامعی» است که اگر آن نرم‌افزار جامع وجود نداشته باشد، حتی ولی خدا نیز اگر در مسند اداره قرار بگیرد، امکان تحقق حکمرانی اسلامی را نخواهد داشت.
رئیس مرکز تولید محتوا مدرسه عالی حکمرانی دفاع ملی با اشاره به ضرورت انجام آسیب‌شناسی دینی از مجموعه حاکمیت افزود: در این راستا تلاش شده است تا آسیب‌شناسی دینی در دو حوزه «منطق فهم دین» و «منطق فهم عمل» بازخوانی شود؛ چرا که تاکنون نگاه ما به دین عمدتاً منظومه‌ای نبوده بلکه فهمی «روزنه‌ای و تک‌ساحتی» داشته‌ایم.