به گزارش روابط عمومی پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی به نقل از تبلیغ نیوز، دکتر عباس موزون ، پژوهشگر، کارگردان و مجری برنامه زندگی پس از زندگی، اختتامیه همایش بینالمللی «تحلیلهای اخلاقی حامیان جنین» که در سالن شیخ طوسی ساختمان ستاد دفتر تبلیغات اسلامی برگزار شد، اظهار داشت: من به عنوان یک فعال رسانهای که از جوانی در این عرصه حضور داشتهام، شاهد تغییر رویکرد رسانهای در دو دهه گذشته بودهام. متأسفانه در سالهای گذشته، ارکستر هنری و رسانهای کشور برای تقبیح فرزندآوری و تمسخر خانوادههای پرجمعیت به راه افتاد. طنز، تحقیر و توهین به کسانی که فرزند بیشتری داشتند، در برنامههای صوتی و تصویری رایج شد. من خودم شاهد بودم که همکارانی که فرزند چهارم خود را انتظار میکشیدند، به شدت مورد تمسخر قرار میگرفتند، تا جایی که فرد خجالت میکشید که چهار فرزند دارد. همین فرهنگسازی های غلط رسانه ای باعث شد که در یکی دو دهه ی گذشته بچهدار شدن در اذهان مخاطبان رسانه های داخلی تبدیل شد به یکی از نمادهای عقبماندگی خانواده و برخی ذهنیت های جمعی علیه پرجمعیت بودن خانواده و همزمان در تشویق و تمجید خانواده ی کم جمعیت به راه بیافتد.
در همین دوران بود حتی برای پیشبرد این جریان ادبیات سازی و واژه سازی شد، مثلا عبارتِ ((فرزند ناخواسته!!)) را جا انداختند؛ در حالی که انسانی که حضورش را خدا خواسته، نمیتواند ناخواسته باشد.
خواسته خدا که نباید ناخواسته ی انسان باشد. این چه ادبیاتی است؟
پژوهشگر، کارگردان و مجری برنامه زندگی پس از زندگی با ابراز تاسف از آمار نگران کننده سقط جنین، رسانه های مختلف را در زمینه سقط جنین در دهه های اخیر جریان ساز دانست و خاطر نشان کرد: اکنون که نمودارها نشاندهنده افزایش سن ازدواج و کاهش جمعیت است و سقطهای جنین حتی به داخل خانهها راه یافته (۶۲ درصد در منزل)، باید پرسید چرا تلاشهای علمی و همایشی ما به تنهایی جواب نمیدهد؟ پاسخ روشن است: «توده»ی مردم از مقاله و همایش تاثیر جریان ساز نمیگیرد، جریان سازی در سطح جوامع با رسانه و هنر پدید می آید.
چطور آن همه سال بودجههای سنگین و کلان برای کاهش جمعیت و فرهنگسازی ضد فرزندآوری هزینه شد، ( برای تولیدات رسانه ای، برای توزیع لوازم رایگان پیشگیری، برای عقیم سازی رایگان زنان و مردان ایرانی و …) اما اکنون برای فرزندآوری و افزایش همان جمعیتی که خودمان کاستیم آیا با همان وسعت و با بودجههای کلان عمل میکنیم؟
در سال هایی که گذشت افراد برای پیشگیری از فرزندآوری و عقیم شدن و امثالهم اصلا نگران هزینه ها نبودند و رایگان یه ایشان خدمات و لوازم ارایه میشد.
اما الان برای بچه دار شدن نگران هزینه ی پوشک و مهدکودک و امثال آن هستند.
چرا الان برای اینها بودجه های سنگین ارایه نمیشود مثل همان دورانی که جمعیت درو می شد؟
برای فرهنگسازی در جهت کاهش جمعیت و تحقیر خانواده ی پرجمعیت و تمجید خانواده ی کم جمعیت هزاران هزار اثر تولید و منتشر شد و برای آن همه آثارِ ساقط کننده ی جنین و فرزند، آن همه بودجه های آنچنانی حی و حاضر بود.
اما آیا امروزه حتی یک چندمِ آن بودجه ی رسانه ای کلان برای افزایش جمعیت و تقبیح سقط جنین تخصیص داده میشود؟
کار رسانهای نیاز به هزینه و متخصصان گران قدر دارد؛ نمیتوان با چند کلیپ ساده انتظار معجزه داشت. ما باید از تکنیکهای هنری برای ایجاد آثار سابلیمینال (تأثیرات زیرپوستی) استفاده کنیم تا مردم با دریافت های پیام های غیرمستقیم اثربخش به سمت حقیقت هدایت شوند، نه با توصیه های شعاری و گقتگو محور کارشناسی صرف.
و پیام غیرمستقیم فاخر هنری هزینه بردار است.
وی ادامه داد: لازم میدانم از صحبتهای ارزشمند پزشکان محترم وزارت بهداشت ، جناب آقای دکتر سعیدی و سرکار خانم دکتر طاولی تشکر کنم. چراکه به درستی فرمودند: ” تشخیص مجاز یا غیرمجاز بودن سقط جنین”، اصلاً در حیطه ی وظایف پزشک نیست و پزشک فقط میبایست وضعیت جنین و مادر را از نظر پزشکی تشخیص دهد. این نکته ی حرفهای و علمی بسیار مهمی است که باید رسانهای شود و مردم بدانند که مرز فقه، حقوق و پزشکی کجاست.
در خصوص جواز یا عدم جواز سقط، فقه و حقوق دایره هایی وسیعتر از پزشکی هستند و تصمیمگیری در مورد حرمت و جواز بر عهدهی فقها و حقوق دانان است.
موزون با یادآوری فرموده ی خداوند که خلقت انسان را در بهترین سازوکار در میان مخلوقات (احسن تقویم) معرفی کرده ، اظهار داشت: اما نکتهای که میخواهم بر آن تأکید کنم، این است که مسئله جنین و سقط، فراتر از یک بحث صرفاً پزشکی یا حتی فقهی است. این یک مسئله اخلاقی است که ذیل فلسفه ی بعثت و آن هم باز ذیل فلسفه ی خلقت است. فقه و حقوق اغلب به بررسی نقاط خاص و جزئیات زندگانی انسان در بُعد مادی اش میپردازند، اما موضوعات مربوط به انسان حتی پیشا جنین است.