اربعین
یادداشتی از مهدی محدثی؛ اربعین؛ همایش باشکوه شیعه

شاید به جرأت بتوان گفت که در هیچ برههای از تاریخ، تشرف به عتبات عالیات مثل این دهۀ اخیر، به این گستردگی و توأم با امنیت نبوده است. از دیرباز، برای زیارت کربلا و امام حسین(ع) همواره موانعی وجود داشت و حکومتهای مختلف، گاهی با آب بستن و تخریب قبر امام حسین، گاهی با قطع یک دست از زائران و ... مانع این امر میشدند. دزدان و حرامیان سر گردنهها نیز به اذیت و آزار این زائران میپرداختند؛ اما «این حسین کیست که عالم همه دیوانۀ اوست...».

امام صادق(ع) فرمودهاند: «هر کس به قصد زیارت امام حسین، پیاده از خانهاش خارج شود، خداوند در مقابل هر گام، برای او حسنهای مینویسد و گناهی از او میزداید». لذا سنت پیادهروی به قصد زیارت امام حسین از زمان ائمۀ معصوم تا کنون استمرار داشته و اجر بی‌شماری برای آن برشمرده شده است.

علامه محمدباقر مجلسی در جلد 98 بحارالانوار  و  فاضل دربندی، در کتاب اسرار الشهاده، احادیث فراوانی برای ثواب زیارت امام حسین، آن هم با پای پیاده نقل کردهاند. فاضل دربندی در اسرار الشهاده می نویسد: «این پیادهبودن یا به جهت فقر زائر است که نشان میدهد این زیارت، برخاسته از شوق و محبت است. یا به جهت آن است که زائر، خود را در برابر سلطان اقلیم جوانمردی و خورشید سپهر عصمت و شهادت، کوچک میشمارد و در راه او، رنج سفر پیاده را بر خود هموار میکند و هر دوی اینها ارزشمند است... ».

  در عراق، از سالها پیش و از گذشتههای دور، رسم بر این بوده که هیئتها، دستهها و کاروانهای کوچک یا بزرگ در روزها و مناسبتهای خاصی، از بصره و بغداد و بیشتر از نجف اشرف، با پای پیاده عازم زیارت سیدالشهدا، حضرت اباعبدالله الحسین میشدند؛ این پیادهروی به ویژه در ایام زیارتی خاص، مثل نیمه شعبان، اول رجب، عاشورا و نیز اربعین، بیشتر و پرشکوهتر بوده است و زائران، اغلب مسیر کنار فرات را انتخاب میکردهاند که از نجف تا کربلا چند روزی به طول میانجامید.

در طول این مسیر 80 کیلومتری، ایستگاهها و موکبهایی وجود دارد که معمولاً عشایر از  پیادهروندگان استقبال و پذیرایی میکنند و حتی امروزه با گسترش امکانات، این خدمترسانی به زوار، شکلهای جدیدی به خود گرفته؛ نظیر امکانات و سرویس‌های بهداشتی، ماساژ پاها و پاشویهکردن و ... . در گذشته در این کاروانهای زیارتی، علمای سرشناسی چون آیتالله کمپانی، میرزای نایینی و سیدمحسن امین شرکت میکردند و ضمن دیدار با عشایر ، عزاداری و مرثیهخوانی هم صورت میگرفت که هم به نوعی تبلیغ اسلام و شیعه بود و هم فرهنگسازی برای اجتماعات شیعی.

در ایام حکومت رژیم بعثی صدام، با توجه به ممنوعیتها و محدودیتهای رژیم بعث، هر سال این پیاده‌ر‌‌ویها در جادۀ فرعی و کنار شط فرات، گسرش یافت و کمکم این همایش پرشکوه، رنگ مبارزه به خود گرفت. یک بار نیز در روزهای نزدیک به اربعین سال 1397ق (بیش از چهل سال پیش)، به دستور صدام، بعثیها این همایش پرشکوه شیعه را به خاک و خون کشیده، تعداد زیادی از زائران امام حسین را در کربلا به شهادت رساندند و قسمتهایی از حرم و بارگاه نورانی امام حسین و حضرت عباس علیهماالسلام- را با تانک تخریب کردند.

پس از فروپاشی رژیم بعث، خوشبختانه با تعاملات بین دو دولت جمهوری اسلامی ایران و عراق، چند سالی است که این سنت نیکو به اجرا در آمده و عاشقان حرم حسینی، از جایجای ایران و عراق، خود را به نجف میرسانند و از آنجا تا کربلا را با پای پیاده و در امنیت کامل راه‌پیمایی میکنند. آنچه جالب توجه و بیشتر شبیه معجزه است، آنکه در این بین، اطفال، معلولان و پیران نیز به چشم میخورند که در طی مسیر عادی روزمره نیز مشکل دارند! و ... زهی سعادت و اقبالشان!

امید که این حرکت سازنده و این اجتماع چند میلیونیِ شیعیان، ضمن آنکه نمایشی از عزت و اقتدار شیعه گردد، مکتب، هدف و راه امام حسین را - که «هَیهات مِنّا الذِّله» و آزادی و آزادگی است- بیش از پیش بشناساند؛ ان‌شاءالله.   

منبع: تولید محتوای پژوهشکده اخلاق و معنویت پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی
کلمات کليدي
اخبار
 
امتیاز دهی
 
 

نظر شما
نام
پست الكترونيک
وب سایت
متنی که در تصویر می بینید عینا تایپ نمایید
نظر
[Control]
تعداد بازديد اين صفحه: 38
Guest (PortalGuest)

پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامي - دفتر تبليغات اسلامي حوزه علميه قم
مجری سایت : شرکت سیگما